زندگي مثل بازي فوتبال غير قابل پيش بيني است.دليل زيبايي و جذابيت هر دو هم همين غير قابل پيش بيني بودن است.فاصله بين غم و شادي؛بين زشتي و زيبايي ؛خوبي و بدي؛شب و روز؛مرگ  و زندگي و فاصله بين آسمان و زمين آنقدر كم است كه اصلا نميشود فاصله معيني را براي آنها متصور شد.

گفتند خواب چيست؟گفت مرگ سبك.گفتند مرگ چيست؟گفت خواب گران.پس ما هر روز در عين زنده بودن با خواب رفتن  مرگ را تجربه ميكنيم.اين است فاصله مرگ و زندگي.

همه فكر ميكنند كه فاصله بين آسمان و زمين خيلي زياد است.در صورتي كه اين فكر اشتباه است وزمين در آسمان شناور است.و وقتي جسمي در چيزي شناور باشد ديگر نميتوان فاصله اي بين آنها در نظر گرفت.

ما آدمها در اين لحظه خوشحاليم در حالي كه شايد در يك لحظه بعد از فرط غم سيل اشكهايمان جاري شود.و يا بر عكس.

در لحظه اي كه فكر ميكني به هدفت نزديك شده اي ناگهان خود را دور تر از هميشه ميبيني.

هميشه سراب را در روبرويت ميبيني.به همه قشنگيهاي سراب پشت پا بزن.چون هر چه بيشتر به دنبال سراب بدوي ؛ بيشتر تشنه ميشوي و در انتها در اوج فلاكت از پاي در خواهي آمد.پس به دنبال حقيقت باش.سعي نكن شاديهايت را به زور نگه داري.چون به غم سنگين تري دچار خواهي شد.به حقيقت زندگيت نگاه كن و آنرا بپذير.در اين صورت از تمام امكانات جهان هستي براي درك حقيقت و براي ساختن يك زندگي حقيقي استفاده كرده اي.هم از شاديهايش و هم از غمهايش.